Na IBC 2026 w Amsterdamie DZOFilm Arles przestał być wyłącznie serią stałek. Producent pokazał dwa pełnoklatkowe zoomy filmowe — 25–75 mm i 65–180 mm — obydwa o stałej jasności T2.6. Razem pokrywają zakres od 25 do 180 mm bez dziury ogniskowej, a konstrukcja została podporządkowana jednemu celowi: żeby zamiana obiektywu nie wymuszała przebudowy rigu.
To istotne, bo dwa parfokalne zoomy o zbliżonej masie i tej samej pozycji kół zębatych realnie zmieniają tempo pracy na planie. Seria Arles liczy teraz jedenaście stałek i dwa zoomy. Dostępność zapowiedziano na koniec września 2026.
Stała jasność T2.6 i nakładający się zakres 65–75 mm
Oba obiektywy utrzymują T2.6 w całym zakresie zmiany ogniskowej. Przysłona domyka się do T22. Model 25–75 mm to krotność 3×, model 65–180 mm — 2.8×. Obydwa pokrywają koło obrazowe 43,5 mm, czyli pełną klatkę.
Ciekawsze od samych zakresów jest to, że one na siebie zachodzą — nie stykają się w jednym punkcie, tylko nakładają między 65 a 75 mm. W praktyce oznacza to trzy rzeczy: przejście z jednego zooma na drugi bez przerywania ujęcia, dopasowanie kadru między dwiema kamerami pracującymi na różnych obiektywach i zmianę ustawienia bez skoku w kompozycji. Nakładka obejmuje przy tym ogniskowe portretowe i krótkie teleobiektywowe, a więc używane najczęściej.
Zoom wewnętrzny, masa i mechanika
Zmiana ogniskowej odbywa się wewnętrznie — długość tubusu i środek ciężkości pozostają stałe. To argument za pracą z ręki i na gimbalu: rig nie wymaga korekty w trakcie najazdu. Oba obiektywy są parfokalne w konfiguracjach PL i EF, a konstrukcja optyczna ogranicza oddychanie obrazu przy przejściach ostrości.
Konkrety mechaniczne:
- skok ostrości 270 stopni, skok zoomu 100 stopni
- masa około 1767 g (25–75 mm) i około 1782 g (65–180 mm)
- długość od czoła do kołnierza w wersji PL: 178,1 mm i 190,85 mm
- średnica czoła 95 mm, gwint filtrowy M86, uzębienie 0.8 MOD
- korpusy ze stopu aluminium, przysłona 16-listkowa
Pozycje kół ostrości, przysłony i zoomu są takie same na obu zoomach, a koła ostrości i przysłony pokrywają się dodatkowo ze stałkami Arles. Silniki i follow focus nie wymagają przestawiania przy zmianie obiektywu — to oszczędność minut, które na planie liczą się bardziej niż deklaracje o charakterze obrazu.
Układ optyczny i deklarowana rozdzielczość
Model 25–75 mm ma 22 soczewki w ośmiu grupach, w tym siedem elementów ED i pięć HRI. Model 65–180 mm — 20 soczewek w ośmiu grupach, siedem ED i dwa HRI. Zastosowano tę samą formułę powłok co w stałkach Arles; powłoka o niskim nasyceniu ma kontrolować flary i refleksy. Minimalna odległość ostrzenia, liczona od płaszczyzny matrycy, wynosi 0,51 m dla 25–75 mm i 0,89 m dla 65–180 mm.
Oba obiektywy dostarczane są standardowo z mocowaniem PL. Wymienne zestawy EF wydłużają je o 7,3 mm — do 185,4 mm i 198,15 mm. Do kamer bezlusterkowych przewidziano adaptery Octopus i Octopus II. Telekonwerter Marlin 1.4× w wersjach PL-to-E, PL-to-Z, PL-to-L i PL-to-RF zmienia zakresy na 35–105 mm oraz 91–252 mm; producent podaje, że przy pełnym otworze transmisja spada wtedy do około T3.6–T3.7, a parfokalność zostaje zachowana.
Czego producent nie ujawnił
Deklaracja o obsłudze rozdzielczości 8K opiera się na testach wewnętrznych DZOFILM. Nie opublikowano wykresów MTF ani wyników pomiarów niezależnego laboratorium. W chwili powstawania tego tekstu nie ma testu redakcyjnego ani pomiaru wykonanego poza firmą — cała warstwa parametrów pochodzi z materiałów producenta.
Ograniczenie oddychania obrazu opisano jakościowo. Nie podano, o ile procent zmienia się kadr przy przejeździe ostrości od minimalnej odległości do nieskończoności, a to jedyna forma, w której ta cecha daje się porównać między obiektywami.
Parfokalność zadeklarowano dla konfiguracji PL i EF. Nie napisano, czy zostaje zachowana przy pracy przez adaptery Octopus — a to właśnie ta ścieżka dotyczy użytkowników kamer bezlusterkowych. Transmisja z telekonwerterem podana jest jako wartość przybliżona, bez rozbicia na poszczególne ogniskowe. Masy również opisano jako przybliżone.
Zgodność kolorystyczna ze stałkami Arles jest deklaracją konstrukcyjną, nie pomiarem. Nie opublikowano miary odchylenia barwnego między zoomami a stałkami, więc trzeba to sprawdzić samodzielnie — na tablicy barwnej, w warunkach docelowych, zanim obiektywy trafią na plan.
Dlaczego to istotne dla studentów i małych produkcji
Zestaw dwóch zoomów pokrywających 25–180 mm przy stałej T2.6 odpowiada na konkretny problem ekip pracujących w małym składzie: zmiana stałki zabiera czas i wymaga asystenta, którego często po prostu nie ma. Parfokalność i zoom wewnętrzny pozwalają ustawić ostrość na dłuższej ogniskowej i wrócić na szerszą bez korekty — to podstawowa technika, niedostępna na obiektywach wariofokalnych.
Spójne pozycje uzębienia w całej serii mają znaczenie przy wypożyczeniach. Jeśli produkcja bierze stałki Arles i dokłada zoom, matte box, silniki i follow focus zostają na miejscu. Dla szkolnych zestawów i wypożyczalni to argument za kompletowaniem jednej rodziny optyki zamiast łączenia marek.
Warto natomiast wstrzymać się z wnioskami o jakości obrazu do pierwszych niezależnych pomiarów. Liczba elementów ED i HRI mówi o intencji konstruktora, nie o wyniku. Więcej kontekstu sprzętowego z tegorocznych targów zebraliśmy w zapowiedzi IBC 2026, a o tym, jak wygląda projektowanie optyki w segmencie najwyższym, pisaliśmy przy okazji serii Panavision Primo 65.
Źródło: Cinematography World — DZOFILM expands Arles Cine Lens System with 25–75mm and 65–180mm T2.6 Zooms